Ondanks de weersvoorspellingen had ik wel zoiets van, lekker een ritje rijden. Afgelopen dinsdag een grote beurt met kleppen stellen, nieuwe bougies en nieuwe cardan olie. Wie kan mij nog wat maken. Bleialf voor de deur. Goed voor de motor even die kilometers erbij.

Laatst vroeg ik aan een vriendin of zij een keer mee wilt rijden? Ja zij ze, dat had ik niet verwacht. Dan zou ze mijn oude pak aan kunnen, niet gegarandeerd waterdicht, maar met droog weer maakt dat niet uit. Nu was nog de vraag of ze dat zou passen en helm, handschoenen en laarzen. Gister was ze bij me en ja hoor alles paste tot onze grote verassing. We waren net van die jonge meiden, wat een gegiebel was dat zeg, echt leuk. Maar zo’n grote rit zonder motor ervaring in de regen was toch geen goed plan. Eerst maar een klein ritje maken of het zowiezo wel goed gaat. We hadden wel al de grootste lol. Zelfs in de schuur droog op de motor gezeten. Ja dat opstappen is ook even wennen. Maar dat al ging goed en krijgt zeker een vervolg.

Ik had bij het ophalen van mijn motor al het idee dat hij wat rauw liep. Tja de kleppen waren te strak en zijn nu ruimer gezet. Dan vraag ik mij dus af of hij nu minder zuinig zou zijn, echt geen idee. Met een koude motor was het lastig om in mijn woonplaats lekker te rijden. Hikkerig door de bocht en rotonde. Moet ik nu wel of geen choke erop laten staan. Hij is anders dan voorheen, even wennen zeg, poeh poeh.

Aangekomen bij de Mac staan Jan Bontekoe en Ronald Maus daar al. Ronald niet met brommer? Die liep niet lekker, of hield in. Nou dat moeten we niet hebben natuurlijk, daar moet naar gekeken worden. Nou succes daarmee dan. Hij wilt hem natuurlijk voor Bleialf ook in orde hebben. Ik zei nog dat de mijne lekker een grote beurt had gehad, dus ik kan er weer tegen.

Gelukkig kwamen er nog een paar. We reden daar weg met ook Andre Adelaar, Peter Donia en Corrie Vlooswijk. Peter voorop. Op de snelweg, toen we net over de 100 km reden, hoorde ik de kleppen wel erg hard tikken, nog nooit meegemaakt. Nou dat zal wel goed zijn. Ergens over de helft naar Assendelft toe kwam Fred Lammers ons achterop. Dus we komen daar met zes solofietsen aan. Daarna kwamen Leo van Rooijen, Monique van der Pauw Kraan, een vriend van hun en later ook Jan van der Pauw Kraan.

Dus alsnog waren we met 10 fietsen. Een of twee groepen. Laten we een groep proberen, we kunnen altijd nog splitsen. We zien elkaar niet elke dag van zo ver weg. Met dit weer zullen er niet veel recreanten zijn, dus dat scheelt ook weer. Oke zo gezegd zo gedaan.

Mijn motor was nog redelijk warm dus gaf verder geen problemen, dus dat gaat nog steeds goed.  De opkomst viel me nog best mee, ondanks het natte weer en verre rit. De huizen zien er daar best leuk uit, heel anders dan hier. Groene houten gevels met wit en leuke randjes eraan. Veel water overal. Hoezo Nederland waterland?!

Meerdere van ons hadden een appelgebakje genomen waaronder ik. Het is ook een rare tijd om om 11.00 uur te vertrekken. Eer je dan tussen de middag eet, dan ben ik al erg flauw geworden.
Ongeveer 38 km daarna deed mijn motor wat vreemd. Hij maakte rare geluiden en hield in of wat dan ook. Hij schakelde, bij het wegrijden van een stoplicht, niet lekker. We gingen naar links en daar was meteen een bushalte. Ik toeterde nog en gaf richting aan, maar alleen een voor mij hoorde dat en stopte met mij en de laatste. Daar stonde we dan met zijn drieën.
Ik stapte af en zij dat hij raar deed en dat ik niet verder durfde te rijden. Hij sloeg ook af toen ik bijna stil stond. Ik hoorde een soort vogeltje, Andre dacht dat het metaal was wat ergens langs schraapte. Hij hoorde het ook omdat hij achter mij reed. Net in die bocht voor het eerst en naast de bushalte. Hij schakelde al niet lekker of te laag stationair, weet ik veel. Tja ik wil tijdens het rijden geen vastloper of wat dan ook. Levensmoe ben ik ook nog niet. Dus ik startte hem toch nog even om te luisteren. Ik zei, hoor je dat en dat? Ja dat leek ook Peter niet goed. Dus ik de ANWB gebeld. Tijdens het bellen kwam Leo aangereden. De mannen praatte even met hem en hij reed weg. Ik dacht dat de rest daarna wel zou komen, maar de mannen hadden gezegd dat ze maar beter de rit met zijn 7en verder konden rijden.

Binnen een uur was er een wegenwacht. Wat was er allemaal aan gedaan, grote beurt, ja ook de bougies vervangen. Nieuwe motor- rem- en cardan olie en de kleppen wat wijder gezet. Hij zij dat de motor op een pit liep en af en toe van die klappen, is onverbrande benzine. Bij het afstellen van die kleppen is het de vraag of dat goed gedaan is, warm blok of juist koud, licht aan het materiaal van het blok. Misschien is er een borg ringetje, schroef niet vastgezet. Hij was niet van plan om daar de kleppen te stellen, dus dat werd een wegsleep actie. Het was ook al gaan miezeren. Gelukkig konden we in het bushokje schuilen, ook wat. Gelukkig had Peter nog wat Wickie drankjes in de aanbieding, appel of orange. Dat zijn nog eens welkome sapjes voor onze bikkels. Voorlopig waren we heel blij en of het nu stoor is of niet…………………

Om ongeveer 12.15 uur had ik de ANWB aan de lijn. Daarna werd er een sleepauto geregeld. De mannen bleven al die tijd bij mij, wat een schatten. Het is wel zo gezellig. Normaal praten we nooit zoveel met elkaar. Nog even met de rijdende groep contact gehad. Zij hadden inmiddels best veel regen. Ongeveer 14.30 uur werd mijn brommer opgeladen en gingen zij ergens wat eten en drinken om vervolgens de weg terug in te zetten, maar wel binnendoor. Die wegsleepman heeft mij en mijn Bulldog netjes voor mijn huis afgezet en herenigd mijn mijn kat.

Mijn motor wil ik weer terug naar de dealer en dan maar afwachten wat dat nu is. Hopelijk heb ik niet al iets van schade gereden. Ik had liever tot op mijn vel nat willen regenen dan dit, maar het loopt hoe het loopt. Om 15.40 uur heb ik lekker mijn knorrende buikje maar even gevuld met wat boterhammen. Een hele pot thee gezet die ik nu aan het weg drinken ben. Even weer wat aanvullen. Ik heb al een paar uur een verhit koppie, moeheid, zorgen om de motor en of honger en of dorst? Na een goede nachtrust en eten komt dat ook wel weer goed. Als ik de rit gewoon had af kunnen maken had me dat toch meer rust gegeven.

Hoe dan ook. Gelukkig is er geen ongeluk gebeurd, geen letsel. De saamhorigheid is weer uitstekend gebleken, super cluppie. Als dat zo doorgaat bestaan we ineens 80 jaar. Mijn kat (Tuula) zit tussen mij en het toetsenbord in of op mijn nek, erg gezellig hoor. Hopelijk doen jullie fietsen het wel allemaal heel goed en hopelijk de mijne binnenkort ook weer. Hup en nu zit ze weer in mijn nek te snorren, die Tuula toch.

Hopelijk tot een volgende keer.
Groetjes, Monique