Alle berichten van Peter Vandervoorn

Een dag die niet had misstaan in het midden van de zomer, de zeldzame combinatie van schitterend weer en het besef van een naderende herfst trok zo’n twintig motoren.

McDonalds, gastvrij als altijd, stelde zijn service tegen een kleine vergoeding ter beschikking, koffie, thee en wc. En met de geur van ontsmettingsmiddel rond onze handen trokken we even later onze handschoenen aan en gingen in groepjes van vijf op pad.

Om uit de periferie van Utrecht te komen reden we de eerste veertig kilometers met een beheerst gangetje op een rustige snelweg naar het noord westen. Bij Durgerdam namen we de afslag en waande je in een ander land. Chapeau voor Derek van Roon die de rit uitgezet heeft.

Bochtige dijkjes, piepkleine dorpjes, smalle straatjes en houten huisjes sierden de route. Het weiland bespikkeld met koeien en tussen de weg en het uitgestrekte grasland een altijd aanwezige sloot met het water bijna op asfaltniveau.

In de loop van de ochtend, in een van de minidorpjes deed een terrasje een succesvolle poging ons te lokken. Een plaatje uit een boek van Anton Pieck. Een pleintje met rieten stoeltjes, een warme ochtendzon, een kerktorentje met slagwerk, een aardige gastvrouw met zwaar Amsterdams accent, warme koffie en lekkere appeltaart opgeleukt met een toef slagroom. “Geluk is niet het hebben van veel bezit, maar het hebben van weinig behoeften”. (Epericus, 341 v.Chr).

Even later arriveerde een van onze andere groepjes en werd het plezier nog groter. Onze aardige gastvrouw attendeerde ons nog even subtiel op de RIVM richtlijnen en stelde vlot een tweede tafel ter beschikking. Na de vrolijke gesprekken en de koffie stopten we onze ontsmette handen wederom in onze handschoenen en uitgezwaaid door de gastvrouw en een groepje kinderen gingen we weer op pad.

De route bleef onveranderd mooi en een enkele keer werd een klein stukje van de route ook nog een keer ongepland vanaf de tegengestelde richting bekeken wat een goede driehonderdzestig graden indruk gaf van de oude karakteristieke boerderijen.

In de middag had een van der Valk restaurant voor de ingang een rode loper uitgelegd en alsof het zo moest zijn eindigde deze in een ideale parkeerplaats voor de motoren. De knappe receptioniste wees ons met liefde en een glimlach een plaats buiten op het terras aan. En schoof even later wakend over onze welzijn net zo vriendelijk een extra tafeltje aan waarmee de RIVM richtlijnen gerespecteerd werden. Genietend van de zon en een gevarieerde en goedvullende lunch zagen we hoe een stoet van slanke lage Lamborghini’s, Ferrari’s, Austin Martins, McLaren en een enkele fors geprijsde BMW het parkeerterrein op reed zoekend naar een parkeerplaats. Het nadeel van twee extra wielen.

’s Middags ging de tocht verder door het landschap wat zo uit een schilderij van Jan Steen kwam en voor elk wat wils was er in de middag zelfs, geheel ongepland, een stukje onverharde weg. De diverse hoge smalle boogbruggetjes maakten de blijdschap compleet. In een stadje viel onze blik op een rustig terrasje in de zon en even later stelde de jongedame die onze bestelling opnam bijzondere belangstelling voor onze trip. Plichtsgetrouw als ze was ging ze helaas niet in op onze uitnodiging om mee te rijden.

Aan het einde van de middag reden we in een gestaag tempo de veertig kilometer terug naar Utrecht en keken nog een keer om naar deze zeer geslaagde dag.

Rene van Alem

Saddle up, it’s evening.

Als cowboys/-girls in een spaghettiwestern reden ze tegen het einde van de dag vanuit diverse richtingen naar de oude ranch van McDonalds. Na een controle door een van de stalknechten of ze op hun tochten over de prairies geen uitheemse ziektes opgelopen hadden mochten ze de ranch binnen en eenmaal binnen zochten ze elkaar op met een mok in de hand, gevuld uit de oude pruttelende koffie pot, om de laatste nieuwtjes te delen.

Toen de oude klok in de McDonalds ranch zeven uur sloeg keken ze op uit hun gesprekken. Een koe loeide in de verte, een paard hinnikte onrustig, een knal van een McDonalds kinderballon die kapotknapte. Niemand zei wat iedereen begreep, het was tijd to saddle up. Holsters werden strak getrokken, een Stetson werd dieper over de ogen getrokken als weerwoord tegen de laag hangende zon, gelaarsde voeten werden over zadels gestoken.

Zo’n achttien motoren vertrokken in kleine groepjes, hun silhouet scherp aftekenend tegen de rode ondergaande zon. Een mondharmonica als begeleidende muziek van wijlen Ennio Morricone ontbrak. Het zij hem vergeven.

De posse reed naar het oosten om bij Wood Hills (red.: Houten) naar het Zuiden af te buigen en via kleine weggetjes langs Werkhoven en Cothen verder te trekken richting de Neder-Rijn. Op deze tijd waren er weinig andere mensen die van dit pad gebruik maakten waardoor de groep alle aandacht op de omgeving kon richten. Het uitzicht was spectaculair. De warme ondergaande zon streek met rode stralen over de uitgestrekte landerijen en het vee wierp lange schaduwen op het grasland. Het opgewaaide stof glinsterde in de lucht toen de posse voorbij reed. Na iets meer dan een uur rijden stopte de geharde mannen en vrouwen voor kort overleg waarbij iedereen dezelfde mening deelde en bij de eerste uitspanning stapte ieder met dezelfde gedachte van het zadel. Koffie!!! (en een thee).De jonge diensters vlogen als bezige bijen rond de groep om het hun zo goed mogelijk naar de zin te maken tersluiks met bewondering kijkend naar de stalen rossen die net buiten het terras stonden. Tijdens hun verblijf bij de uitspanning sprak de groep onderling hun waardering uit voor de tracker Derek van Roon die kans gezien had om zo een mooi pad te ontdekken en uit te zoeken. De zon was bijna onder toen de koffie op was en de route vervolgd werd. Behendig mende de groep hun stalen rossen de smalle bochtige dijk over met naast hun de kolkende rivier de Lek. Plots schoot in het donker tussen de groep een konijn het pad over maar door de snelle reflexen van een van de rijders kon voorkomen dat het geschrokken dier de kerst niet zou halen.

Bij Amerongen hield het pad plots op en keken de mannen uit over het brede donkere water voor zich. Wat nu? Gelukkig had een veerman hen opgemerkt en haastte zich met zijn vaartuig naar hen toe maar niet voordat hij eerst andere reizigers aan de overkant afgezet had. Kort werd onderhandeld over de te betalen vergoeding maar ook voor de veerman was het een mooie avond en nam hij met genoegen de weinige duiten aan die een van de groepsleden bij zich had.

Aan de overkant van het water kronkelde het donkere pad verder de rivier volgend in de richting van het vertrekpunt. De stalen rossen wilden na iedere bocht onstuimig in het donker voorwaarts springen maar wakend over ieders veiligheid werd hun enthousiasme door de berijders in bedwang gehouden.

Na de nodige kilometers met relaxed stuurwerk en een laatste groet gingen de stofwolken uiteen toen de posse zich opsplitste en ieder met een glimlach terug reed naar zijn eigen dorp.

Rene van Alem

Na maanden noodgedwongen thuiszitten of rondjes rondom de kerk rijden, was het dan eindelijk zover: een lang weekeinde motorrijden langs de Moezel!

Een paar waaghalzen waren al eerder in het buitenland geweest, maar voor de meesten was dit de eerste buitenland ervaring van het seizoen 2020.

Uiteindelijk hadden zich 13 deelnemers gemeld voor een paar dagen genieten, met hotel Sonnenblick als uitvalsbasis. Een bekende omgeving, waar MMC’72 ieder jaar een uurtje verderop kampeert (gaat dit jaar helaas niet door), en vlak naast Treis-Karden, waar we in 2016 met Rijschool Safety een trainingsweekeinde hadden. Enig minpuntje was de temperatuur: Voor deze dagen werd rond of boven 30 graden voorspeld.

Peter en Harry waren al een paar dagen eerder naar de Vogezen afgereisd. Adri, Yacinthe en Willem vertrokken wat vroeger, Wim wat later, en dus reden er om 8:30 uur zeven leden bij de McDonalds weg. Diederik reed voorop naar Maastricht, maar had niet meegekregen dat de rest eigenlijk naar Venlo had gewild. Maar alle wegen leiden naar Rome (ca. 2.856.133 inwoners) en naar Lütz (ca. 285 inwoners), dus dat gaf verder niet.

Na een koffiepauze bij een tankstation en een tankstop in Vaals reden Henny, Agnes en Martin achter Rinus aan, en nam Diederik Susan en mij onder zijn vleugels. Via het (drukke) drielandenpunt reden we België in, maar toen werd ons groepje nog kleiner. In Eupen moest ik even wachten om een drukke kruising over te steken en raakte ik Diederik en Susan kwijt. En omdat mijn Tomtom een andere route had dan Diederik, was de kans klein dat ik ze nog terug zou vinden.

Maar zoals de grote meester al wist:’ Ieder nadeel hep een voordeel’. Voor mij betekende dat ik rond 13:00 uur de grens met Duitsland overschreed en mijzelf in Roetgen bij de plaatselijke bakker trakteerde op airconditioning en een vorstelijke punt kersentaart. Even verderop pakte Tomtom de route op en geleidelijk kwam ik dichter bij het einddoel. De thermometer zakte in de bossen nog wel onder de 30 graden, maar op de open weg kwam hij er weer net zo snel boven. Verder viel er weinig te klagen: Er was op vrijdag niet te veel verkeer, de omgeving was mooi, dus wat wil een mens nog meer.

Maar anderhalf uur later smaakte een halve liter alcoholvrije Weizener mij echter zo goed, dat ik de route toch wat korter maakte. Vanaf Daun via Lützebach naar Cochem, en dan nog 20 minuten langs de Moezel om in Lütz te komen. Peter en Harry hadden maar 170 km hoeven te rijden en waren er als eersten. Adri, Yachinthe en Willem kort erna en ook Wim zat al op het terras, toen ik rond 18:00 uur aan mijn volgende halve liter begon. Motorrijden bij 30+ maakt erg dorstig!

De anderen volgden wat later. De warmte bleef lang hangen, het bier bleef koud en na een eenvoudige maar voedzame Schweinehackse volgde een gezellige avond. Wim en ik deden het licht uit en vielen als een blok in slaap.

De volgende ochtend tikte de regen tegen ons zolderraam, en bleek de lucht egaal grijs in plaats van stralend blauw. Mobiel internet is in Duitsland maar matig, en de Wifi in het hotel was ook niet zo snel maar uiteindelijk zag iedereen dat we nog even geduld moesten hebben.

De tijd werd gedood met kletsen en een spelletje, en om 9:55 uur plunderde Adri voor de 2e keer het ontbijtbuffet, zodat het personeel snel klaar was met opruimen.

Tegen 10:30 klaarde het een beetje op, en nadat Susan mij omstandig had verzekerd dat ze mij vandaag niet uit het oog zou verliezen reden we achter Rinus aan weg, en volgden de route die Peter had uitgezet. Helaas volgde de regenbui dezelfde route, en hoewel het niet erg hard regende, waren we de nattigheid snel zat. Tegen 12:00 uur stopten we in Sankt Goar. Merkwaardig genoeg verkocht het restaurantje alléén koffie, en géén Kuchen. Gelukkig zat er 100 meter verderop in de straat een bakker die het precies andersom deed, en daar kochten we een stuk Streuselkuchen waar we met z’n drieën genoeg aan hadden.

Tijdens de pauze was de regen verder Noordwaarts gedreven, en door de warmte van de vorige dag droogden de wegen snel op. Na de koffie reden we verder langs de Rijn. Rinus en ik bezweken niet voor de verleidingen van de Loreley, maar gingen achter Susan aan. Het werd zoals verwacht snel warmer en door de regen van die ochtend erg benauwd.

Na een uur of twee rijden werd het toch wel weer tijd om de inwendige mens te versterken. De gehuchtjes die we doorkruisten boden weinig soelaas, tot een voorbijganger ons naar Kirn stuurde. Een paar kilometer van de route, maar met een erg gezellig pleintje. Op het terras van een barretje vonden we een tafel met parasol, de naastgelegen snackbar serveerde Currywurst, niets mis mee!

De ijssalon aan de overkant zag er ook verleidelijk uit, maar dan bestond het risico dat we de hele middag bleven plakken. Dus klommen we weer in het zadel, met het stellig voornemen om later tóch aan die verleiding toe te geven. Een uurtje later, bij een eenzaam restaurant langs de route was het gelukkig zo ver. Van de kleine, maar fijne ijskaart koos ik de Nusskracker, met een ferme scheut échte advocaat. Aan het einde van de middag vonden we het hotel terug en sprongen direct onder de douche. Want het was wel érg warm geweest!

In het hotel was het drukker dan de avond ervoor, goed dus voor de eigenaren. Peter was die middag over een oliespoor uitgegleden, maar had ten koste van een pijnlijke enkel de boel heel kunnen houden.

Het personeel had de Grillabend strak en Corona-proof georganiseerd, en Eddie de eigenaar deelde na het eten nog een rondje kruidenbitter uit. De avond was, op een klein buitje na, bijna gelijk aan de vorige: Warm, gezellig, Young MCN lag als eerste op bed, en Wim en ik gingen als laatsten.

Zondag gingen we weer terug naar huis. De meesten althans, Peter en Harry bleven nog een paar dagen in Duitsland hangen. Susan en ik besloten om in de ochtend de route van Adri te volgen, en na de lunch de snelweg op te zoeken, zodat we niet te laat thuis zouden zijn. Na het ontbijt stopte ik mijn tas in mijn koffer en wachtte geduldig totdat Susan de drie koffers van haar Honda weer gevuld had. Het zou vandaag beduidend minder warm, maar nog wel behaaglijk worden.

Rond 9:30 reden we Noordwaarts, naar huis. In Duitsland zijn de bakkers ook op zondagochtend open, maar het duurde geruime tijd voor ik er één ontdekte. Tegen elf uur zag ik licht branden in een supermarkt, met een bakker in het voorportaal. We konden nog net koffie en thee krijgen, want om elf uur sloot de tent. Ik nam er een Pflaume-dinges bij, maar die bleek net zo groot als de Kuchen die we gisteren nog door drie hadden gedeeld. Dat was een flinke hap in je eentje!

Toen alles achter de kiezen zat reden we verder. Een klein stukje verder bleef een derde motor ons volgen, en bij een stoplicht zag ik de pretoogjes van Wim achter het vizier glimmen. Gedrieën reden we nog een uurtje door en in Eicherscheid stopten we bij Balkan restaurant Zur Post voor de lunch. Wim was hier op de heenreis toevallig ook al gestopt, en wilde de rest van het menu nog proberen.

Susan en hij bestelden een uitgebreide maaltijd, maar ik had aan een kop soep wel genoeg. Later nog een ijsje toe, en we stapten weer op. Wim volgde de route verder naar Nieuwegein, maar Susan en ik draaiden een kwartiertje verder de snelweg op. Een uurtje later bij Venlo nog even tanken en toen nog anderhalf uur in een slaapverwekkend tempo terug naar huis.

Er gingen eens…….

Ergens begin augustus besloten Peter, Sikko en ondergetekende Bert een reisje te ondernemen naar de Harz in Duitsland. 467 Kilometer volgens de GPS dus zondagochtend om 9.00 uur afgesproken bij Hajé in Nieuwegein. Het was een graad of 19 en dat zou nog even zo blijven, tot lichte spijt van de andere heren met hun doorwaaipak.

Eerst een saai stuk snelweg maar daarna genieten van de kronkelwegen volgens de GPS-route. Tegen zessen kwamen we aan in het hotel in Hahnenklee vlakbij Goslar. Peter had dit geregeld via Booking.com. Half pension, dus we konden al snel aanschuiven op het zonnige terras voor het diner. Simpel, iets gedateerd hotel, maar naar Duits gebruik brandschoon en zeer gastvrij. Mondkapjes verplicht, dat wel.

Voor dag 2…

had Peter een mooie route op zijn GPS geladen met daarin alle aspecten van de Harz. Goede doorgaande maar bochtige wegen, door bossen, met haarspelden, over een hoogvlakte en door steile dalen. Je kijkt je ogen uit. Ook al omdat een deel van deze streek destijds deel uitmaakte van de DDR, het voormalige Oost-Duitsland. En zowaar bleek er een smalspoor stoomtrein het gebied te doorkruisen. Verrassend. Na een onvermijdelijke “Apfelstrudel mit Sahne und Eis” in Stolberg reden we door wederom wisselende landschappen. Inmiddels brak de zon wat vaker door en dan ziet het landschap er zo mogelijk nog mooier uit op de terugreis naar het hotel. Daar de gebruikelijke vloeibare versnaperingen voorafgaand en tijdens het diner en plannen gemaakt voor dag 3.

Dag 3…

Na het aan tafel geserveerde ontbijt weer op pad. Iets meer zon die dag maar het landschap werd deels ontsierd door enorme hellingen met dode naaldbomen. Erg naar om te zien, zeker als contrast met de verder schitterende natuur. Niettemin prachtig bochtige wegen en een stop in het plaatsje Braunlage. Een parkeerterrein tussen het ijshockeystadion en een kabelbaan en via allerlei kronkelweggetjes uit de route die Peter voor ons in petto had en een Bratwurststube, terug naar het bier in het hotel. Wat de GPS niet allemaal voor ons bedenkt. Zelfs Sikko kon zich over zijn nieuwe Garmin verbazen.

Na drie dagen routes rijden, ontstond het idee om eens wat te gaan bezichtigen of een andere manier te vinden om de Harz te beleven. Nou, die vonden we, want enkele dagen tevoren hadden we immers een stoomtrein gezien. Hoe leuk zou het wezen om daar eens een tripje mee te maken.

De motorroute die een trein dag werd…

De aardige Hotelfräulein wist ons tadellos uit te leggen waar we moesten zijn en de volgende ochtend waren we om 11 uur op het station in Wenigerrode. Het personeel moest nog even wennen aan het nieuwe pinapparaat, zodat we ons kaartje contant afgerekend hebben.

Op het perron stond al een stoomlocomotief op te warmen. Het stonk heerlijk nostalgisch en het stampen van de zuigers klonk ons, dat wil zeggen onze generatie, als muziek in de oren. Een klein halfuurtje later tuften we in ons houten rijtuig op weg naar enkele tussenstops die door een elektronische gids werden aangekondigd en van allerlei wetenswaardigheden werden voorzien. Daar naderen wij een groot station dat blijkbaar een belangrijke overstaphalte was, want bijna alle passagiers uit onze trein staken het perron over en stapten in de trein die op het tegenoverliggende perron stond te wachten. Op weg naar een beroemd uitzichtpunt, hoorden we later. Dat leek ons wel heeeel erg druk, want we konden ook blijven zitten naar een ander eindstation. Zo gezegd, zo gedaan, maar…. De leeftijd en de plaspillen maken dat ondergetekende maar weer eens gebruik moet maken van het toilet. Dat was op het stationnetje aanwezig dus geen probleem. Ware het niet dat ik bij terugkomst de trein met Sikko en Peter zag wegrijden. Tja, dan is de telefoon wel weer handig, dus we spraken af dat de heren bij het volgende station uit zouden stappen en ik me dan bij hen zou voegen. Een goede oplossing; in theorie want wat bleek: de eerstvolgende trein ging in verband met de lunch pas anderhalf uur later. Maar wachten werd beloond, de trein reed weer en ik stapte op het eerste station weer uit.

Geen Peter en geen Sikko. De telefoon bood uitkomst. Het bleek dat dit laatste stukje spoor zich splitste en zij zaten op het ene eerste station en ik op het andere eerste station. Dat zag ik op de dienstregeling die op het stationsgebouwtje hing… Het was inmiddels een uur of drie en we wilden toch ook nog wel een stukje op de motor. Wat nu? Het volgende plan ontstaat: we reizen allemaal terug naar het grote overstapstation. Daar kijken we of we nog naar het uitzichtpunt kunnen of dat we spoorslags naar het hotel gaan. Het werd het laatste, want het andere ommetje zou ons pas tegen donker weer in Wenigerrode brengen.

Een kort ritje vandaag maar toch laat terug voor het diner met wat vocht. Nee, ons kun je wel om een boodschap sturen hoor!!!

Een bijzondere dag, mogen we wel zeggen. Afwisseling genoeg en gelukkig een hoop om te lachen.

Gezien de aanstormende hittegolf de volgende ochtend zoveel mogelijk rijwind gepakt om nog een beetje koel thuis te komen.

Nog een keer? Jazeker, de Harz: prachtig bochtige wegen, vriendelijke mensen, schitterende natuur, grote hoogteverschillen en heerlijk eten.

Bert

Moest het er maar weer eens van komen.

De motor volgetankt naast de Mc Donalds en daarna aangekomen bij laatstgenoemde. Daar stonden nog 6 motoren met berijders te trappelen om te vertrekken. Afijn daar gingen we in twee groepjes van 4-en 3 rijders.

Ik zat in het groepje van 3 samen met Hennie (BMW R1100RT) en Diederik (Triumph Speed Twin) die de voorste rijder was.

Hoewel de andere groep al was vertrokken en ik nog wat zat te hannesen met de navigatie hadden we al voor het bereiken van het korte stukje snelweg de andere groep bereikt. Diederik had de gang goed te pakken en wist hier en daar nog een alternatieve route.

Hierdoor moest er soms wat bijgestuurd worden om weer op de juiste koers te geraken.

Voor de lunch nog een stop langs het water gehad met mooi uitzicht vanaf het terras bij brasserie De Roskam in Hurwenen.

Vandaar was het nog een klein stukje naar Moeke Mooren.

Onderweg kwamen we de andere groep weer tegen die elders wat hadden gedronken. Omdat we niet gereserveerd hadden mochten we “binnen zitten”. Dit was dus half buiten onder het afdak. Goed gegeten en modern besteld via tablet. Klanten hadden een speciale coronaroute over het terras, maar personeel hoefde zich daar niet aan te houden. Nooit geweten dat corona zo selectief werkt.

De mooie rit weer vervolgd door de Betuwe en op de pont bij Wijk bij Duurstede afscheid genomen. Thuis aangekomen kon ik precies nog de start van het F1 wonderkind Max zien.

Het was een prachtige rit die ik nog wel eens wil gaan rijden als het iets koeler is.

Greetz Peter B.

• we een buffel farm tegen zijn gekomen in Brabant en een andere in Limburg net of je in het buitenland bent

• we met 2 groepen samen toch aan de koffie zaten? We moesten de QR code scannen heel irritant! (de heen reis). Niet iedereen heeft die app op de smartphone.

• Paar wegomleggingen, toch weer knap van de voorrijders dat ze snel een andere weg kunnen vinden!

• was verder een mooie heenrit.

• Nog een ijsje in Maasluik als afsluiter, werkte maar kort voor de warmte, was erg warm op het laatst.

• De camping overgenomen is door een keten? De blokhutten gaan weg, er staan al duurdere nieuwe huisjes, dat worden er alleen maar meer.

• Wordt dat volgend jaar een andere locatie? Wie iets weet voor een huis en tenten bij elkaar mag het zeggen.

• We door de hitte bijna allemaal een duik in het zwembad bij camping De Bron hebben genomen?

• Er helaas alleen snacks te krijgen zijn in het restaurant i.v.m. Corona? Dat was een verassing.

• We ondanks de corona regels gezellig verspreid nog wat gedronken, doen we goed.:-)

• Diederick lekker op zijn gitaar heeft gespeeld en wij geprobeerd hebben wat mee te zingen?

• 6 man de rit naar Duitsland gereden hebben? Ivm tijd lengte, mooiste stukjes overgeslagen denken we dan.

• dat het wel heerlijk weer was om te rijden.

• Er geen koelkast meer te huur was vandaar hebben we geen boodschappen gedaan en hierdoor geen BBQ maar Chinees hebben laten komen?

• Bertus en Marian (oud leden) de 1e nacht met hun camper erbij waren?

• we 5 hutten en 5 tenten hadden?

• Peter B. voor de zaterdag een dag heen en weer is gekomen?

• het heel erg warm weer was en dat we ook wat buien hebben gehad?

• Martin erg blij was dat hij van twee clubleden nog wat extra haringen voor zijn tent kon lenen?

• we regelmatig erg slecht wegdek met haarspeldbochten hadden? Hierdoor zijn er enkele motoren om gegaan. Gelukkig viel het letsel mee en Duck tape doet wonderen!

• We zaterdag in meerdere groepjes zijn gaan rijden of iets anders gedaan hebben? Henny, Henk, Lidwin en Monique (rit Spa). Rinus, Susan en Martin ook. Jos en Arie samen op pad. Yacinthe en Adri naar een Spa lekker zwemmen. Diederick, Wim, Sikko en Peter B. samen een rit rijden..

• we zaterdagavond een restaurant hadden gereserveerd? Het zou binnen zijn. We kregen kort daarvoor door dat het niet Corona proef was. Dat is een dingetje, daar zit niet iedereen op te wachten. Wij zijn er toch heen gewandeld en toen bleek het gecanceld te zijn. Het was in het centrum enorm druk en die 1,5 meter was niet te handhaven . We hebben toen in drie groepjes ergens wat weten te vinden.

• we ondanks Corona ons best hebben gedaan en dat het toch er fijn is om zo’n weekeind in aangepaste vorm te kunnen mee maken?

• Wim het ontbijt voor de zondag had geregeld, samen met Diederick en zijn auto voor de vele boodschappen. Allerlei broodjes, hartig, zoet beleg en gekookte eieren. Heerlijk en lekker makkelijk. Zelfs fruit ontbrak er niet aan.

We zijn rond 9.40 u vertrokken in drie groepen. 1: Wim (als enige de route op TomTom), Marc, Sikko, Epco, Jan en Mirjam. 2: Henny, Peter M., Peter D. en Willem. 3: Susan, Peter v.d. V., Lidwin en Monique. We waren met 14 personen, waarvan 1 duo. We hadden een stuk heen en terug via de snelweg.

Het miezerde tot iets hardere miezer. Later werd het mooi weer en best wel warm. Ergens in een centrum was de straat afgezet. Wij gewoon via het trottoir en later bleek dat Peter v.d. V. vast zat tussen 2 bakjes. Tja dat werd even in de achteruit, dus met de beentjes.

De 1e pauze daar was de groep van Peter en Peter al. Wel leuk dat wij elkaar daar nog weer treffen. Zij gingen ook weer eerder weg, maar wij reden eerder weg, omdat zij nog wat sleutelwerk hadden aan de spiegel van de motorfiets van Peter D. Die was eraf gevallen.

We hadden onze 2e pauze in Baarle Nassau, daar was het erg druk in dat restaurant. Waar ik wilde zitten stond een papieren tas op de grond naast de stoel tegen de muur aan met een metalen kruis erin. Ik heb dat doorgegeven aan het personeel en die zei dat dat van de dominee was. Lijkt mij een beetje raar als een dominee met een kruis van zo´n 30 cm. gaat rond lopen, het leek mij eerder een souvenir. Ze waren niet zo vriendelijk en daar hadden meer gasten last van. Nu met die Corona regels is dat extra belastend voor het personeel en dan die drukte. Poeh ga er maar aan staan. Die 1,5 meter moet je wel proberen aan te houden. Er was zelfs een route met pijlen aangebracht op de vloer, dat was door de drukte niet altijd goed te zien. Toen wij een restaurant opzochten kwam de groep van Wim tegen. En ja hoor toen wij een plekje hadden kwamen zij ook naar dit restaurant. Een tafel naast ons was al gereserveerd. Dus zij zaten ergens binnen en waren eerder aan de beurt ):. We hebben echt heerlijk gegeten daar.

We waren de groep van Wim 2x tegen gekomen als tegenligger. Welke route reden zij met de TomTom? Hij kon het aan niemand vragen, want precies in zijn groep was hij de enige met route, dus rijden ze altijd goed.

Wij hebben drie pauzes gehad. Bij de 3e waren we gewoon met ons groepje, een lekker rustige stop. Ergens in het buitengebied moesten we een weg in die alleen voor bezorgen was en later kwamen we een fietspaaltje tegen. Daar passen solo motoren wel door, maar de bedoeling is dat natuurlijk niet. We kregen voorrang, omdat we van rechts kwamen van zo’n 5 oldtimers (prachtig). Ergens moesten we naar links, dat was een zandweg, daar hebben we even omgereden. En ergens anders stond doodlopend. Vaak valt dat voor motorfietsen wel mee, nou dat werd een fietspad van 2x smalle betonplaten. Dat was in ieder geval verhard. Het lijkt mij dat deze route een paar foutjes heeft en misschien op de pc uitgezet is? Wel een mooie route, dat was genieten.

Ergens van rechts kwamen een hele rij tractoren die rechtsaf gingen. Wij wilden daar linksaf, dus dat ging lang elkaar heen, we hoefden niet te wachten gelukkig. Dit was niet een leuke oldtimer rit, maar zo’n protestactie met heeeeeeel veel tractoren. De boeren hebben het zwaar en pikken het niet meer. Het hele land is al een tijdje in rep en roer hierover. Een beetje tegen het eind van de route, zo’n 20 km. voor de snelweg hadden we een stop en daar heeft de topkoffer van Lidwin open gestaan en ze was enkele dingen verloren tijdens het rijden. Haar GPS hoesje, een routekaart en het snoertje, dat is toch aardig wat geld. Ze werd geattendeerd door een automobilist. Peter en ik stonden al te wachten, net voor de snelweg, waar die meiden bleven. Lidwin en ik zijn langzaam terug gereden en ook weer langzaam naar de splitsing, waar Peter en Susan wel naar huis zijn gegaan. Een dode zwarte vogel of een stuk zwart rubber en ander zwerfvuil, dat allemaal zie je aan voor mogelijk die GPS hoes, maar helaas. Het waaide best hard (voorspelling was 4-5), wellicht is het weg gewaaid, of overreden en weg geslingerd/gestuiterd het hoge gras in, of in een plas gevallen wat nu niet te zien is, jammer, we hebben het geprobeerd.

Wij zijn nog terug gereden naar de Mac en hebben daar wat genuttigd. Ik was af getankt rond 20.00 uur thuis. Ik heb weer een hele goede dag gehad. Ik merk dat meerdere leden het gezellig vinden om weer wat samen te kunnen doen.

Tot een volgende keer, groetjes, van Monique Tuinstra

-We in 3 groepen reden? 1: Peter v.d.V, Erik M, Lidwin, Sipco, Jan en Mirjam. 2: Henk, Martin en zoon, Jan B, Henny en Monique. 3: Derek, Walter, nieuw lid (Peter Geurtsen, ja weer een Peter!), Rinus en Susan.

-Het weer lekker weer was? En veel koeien en ooievaars in de wei, dat viel me op!

-De plaatselijke horeca gematst is met 17 man op de koffie in de corona tijd?! Op een doordeweekse avond.

-We gelukkig weer meer in groepsverband kunnen rijden?

-Er bij Vianen een stuk weg afgezet was vlakbij de snelweg zowel op de heenweg als de terugweg? Wij zijn langs de afzetting gereden.

-De route zo was gemaakt dat we naar een restaurant werden gedirigeerd? Daar kwamen we de drie groepen allemaal weer tegen, erg gezellig. Wel wat lastig met die 1,5 m. Dus de stoelen werden allemaal wijd uit neergezet.

-Toen wij daar weer weg reden we vergeten waren de stoelen weer terug te zetten? Dat zag ik nu de eigenaar doen, dat hadden wij eigenlijk moeten doen. Het was een leuk adresje, aardige bediening en de echte warme chocomelk!

-We na de stop een tractor zagen rijden met een open aanhanger met koeien erin?

-We aan het eind van de route op de dijk naar bij Vianen een doodlopend bord passeerde? We kwamen op een fietspad uit.

-Dat het weer een mooie rit was? Dat wordt gewoon saai !!!!!

-We hele de rit bewolking hadden? Dat is het prettigst op een avondrit, anders heb je de laagstaande zon. We hadden later wel een nat wegdek, maar geen regen.

-Het nog steeds t/m eind van de rit licht is? Dat wordt met de avondritten wel anders.

De laatste MCN rit van dit jaar. De route is uitgezet door Carlo Caron. De rit is 130 km. Niet te lang want het kan wel eens koud zijn. Brrrr. Goed aankleden!! De route gaat naar Harmelen, Woerdens Verlaat en Nieuwkoop. Daarna naar Boskoop en dan via de uiterste rand van Rotterdam naar Haastrecht. Daarna nog ongeveer 45 km via Oude Water, Linschoten, Montfoort en IJsselstein terug naar Nieuwegein.

We hebben het allemaal gehoord: een gedeeltelijke lockdown waarbij de restaurants gesloten zijn.

Dus ook deze zondag helaas geen lunch of warme kop koffie onderweg.

De route kan wel gereden worden. E.e.a. conform de overheidsrichtlijnen en conform de KNMV-richtlijn.

Om 10.30 uur verzamelen bij de McDonalds Blokhoeve, Symfonielaan 1 in Nieuwegein.

We vertrekken tussen 10.45 en 11.00 uur.

Ja. Alweer de laatste rit van het zomerseizoen.

Carlo Caron heeft deze rit uitgezet. De route is maar 130 km. Want we willen graag eerst even naar huis om daarna aan te kunnen schuiven aan het gezamenlijke diner.

De route gaat langs de Lek tot Ameide. En dan vervolgens naar Meerkerk en Schoonrewoerd. En dan langs Culemborg en Cothen de Utrechtse Heuvelrug op. Door Driebergen en Austerlitz. De laatste kilometers gaan via Zeist en Bunnik terug naar Nieuwegein.

Verzamelen om 10.00 uur bij de Mc Donalds, Blokhoeve in Nieuwegein.

Vanaf 10.30 uur vertrekken we in groepjes van 5.

En om 18.00 uur verzamelen bij Brasserie De Steiger, Ptolemaeslaan 53, Utrecht (www.brasseriedesteiger.nl). Het restaurant gaat speciaal voor ons open!! Dus geef je op en doe gezellig mee.

Er volgt nog een mail waarin gevraagd wordt om je op te geven.