Saddle up, it’s evening.

Als cowboys/-girls in een spaghettiwestern reden ze tegen het einde van de dag vanuit diverse richtingen naar de oude ranch van McDonalds. Na een controle door een van de stalknechten of ze op hun tochten over de prairies geen uitheemse ziektes opgelopen hadden mochten ze de ranch binnen en eenmaal binnen zochten ze elkaar op met een mok in de hand, gevuld uit de oude pruttelende koffie pot, om de laatste nieuwtjes te delen.

Toen de oude klok in de McDonalds ranch zeven uur sloeg keken ze op uit hun gesprekken. Een koe loeide in de verte, een paard hinnikte onrustig, een knal van een McDonalds kinderballon die kapotknapte. Niemand zei wat iedereen begreep, het was tijd to saddle up. Holsters werden strak getrokken, een Stetson werd dieper over de ogen getrokken als weerwoord tegen de laag hangende zon, gelaarsde voeten werden over zadels gestoken.

Zo’n achttien motoren vertrokken in kleine groepjes, hun silhouet scherp aftekenend tegen de rode ondergaande zon. Een mondharmonica als begeleidende muziek van wijlen Ennio Morricone ontbrak. Het zij hem vergeven.

De posse reed naar het oosten om bij Wood Hills (red.: Houten) naar het Zuiden af te buigen en via kleine weggetjes langs Werkhoven en Cothen verder te trekken richting de Neder-Rijn. Op deze tijd waren er weinig andere mensen die van dit pad gebruik maakten waardoor de groep alle aandacht op de omgeving kon richten. Het uitzicht was spectaculair. De warme ondergaande zon streek met rode stralen over de uitgestrekte landerijen en het vee wierp lange schaduwen op het grasland. Het opgewaaide stof glinsterde in de lucht toen de posse voorbij reed. Na iets meer dan een uur rijden stopte de geharde mannen en vrouwen voor kort overleg waarbij iedereen dezelfde mening deelde en bij de eerste uitspanning stapte ieder met dezelfde gedachte van het zadel. Koffie!!! (en een thee).De jonge diensters vlogen als bezige bijen rond de groep om het hun zo goed mogelijk naar de zin te maken tersluiks met bewondering kijkend naar de stalen rossen die net buiten het terras stonden. Tijdens hun verblijf bij de uitspanning sprak de groep onderling hun waardering uit voor de tracker Derek van Roon die kans gezien had om zo een mooi pad te ontdekken en uit te zoeken. De zon was bijna onder toen de koffie op was en de route vervolgd werd. Behendig mende de groep hun stalen rossen de smalle bochtige dijk over met naast hun de kolkende rivier de Lek. Plots schoot in het donker tussen de groep een konijn het pad over maar door de snelle reflexen van een van de rijders kon voorkomen dat het geschrokken dier de kerst niet zou halen.

Bij Amerongen hield het pad plots op en keken de mannen uit over het brede donkere water voor zich. Wat nu? Gelukkig had een veerman hen opgemerkt en haastte zich met zijn vaartuig naar hen toe maar niet voordat hij eerst andere reizigers aan de overkant afgezet had. Kort werd onderhandeld over de te betalen vergoeding maar ook voor de veerman was het een mooie avond en nam hij met genoegen de weinige duiten aan die een van de groepsleden bij zich had.

Aan de overkant van het water kronkelde het donkere pad verder de rivier volgend in de richting van het vertrekpunt. De stalen rossen wilden na iedere bocht onstuimig in het donker voorwaarts springen maar wakend over ieders veiligheid werd hun enthousiasme door de berijders in bedwang gehouden.

Na de nodige kilometers met relaxed stuurwerk en een laatste groet gingen de stofwolken uiteen toen de posse zich opsplitste en ieder met een glimlach terug reed naar zijn eigen dorp.

Rene van Alem